Boğaz köprüsünden her geçtiğimde, sabah 9:00 akşam 18:00 saatleri arasında Anadolu Yakası’nda bulunan bir plazada çalıştığım yıllar gelir aklıma. Erkenden uyanıp yollara koyulduğum, akşam saatlerce trafikte kaldığım, eve vardığımda yorgun, tükenmiş ve mutsuz hissettiğim o zamanları…

Einstein'ın İzafiyet Teorisi’nin ne kadar da doğru olduğunu düşündüğüm yıllardı. Zamanı algılama biçimimiz tamamen bulunduğumuz yer, nasıl hareket ediyor olduğumuz ve hareket hızımıza göre değişmekteydi. Nötr renklerin her yere hâkim olduğu açık ofislerde, bazen bir saati bile zor geçirirken, günler, aylar, hatta seneler hızla akıp gidiyordu ömrümüzden. Ancak yıllarımı geçirdiğim, kişiliğimin şekillenmesini sağlayan bu şirketin, bana kattığı onlarca şeyi de hatırlamadan geçmek imkânsız tabii ki.

Çalıştığım departmandaki bir arkadaşımın her yıl özenle hazırladığı bir “To Do List”i vardı. Yıl boyunca kendine hedefler koyar, onları gerçekleştirmeye çalışırdı. Müthiş bir motivasyon kaynağı olduğunu düşünmüştüm.

Mutluluk ve mutsuzluğun bulaşıcı olması gibi hedefleri olan insanların azimlerinin de bulaşıcı olduğunu düşünürüm. Onu örnek alıp, başladım ben de kendi listemi oluşturmaya. Zamanla hayata bakış açım değişti, hedeflerim gelişti, zamanı daha kaliteli ve verimli kullanmayı öğrendim. Kendi sınırlarımı zorladım, konfor alanımdan ayrılıp, limana zincirlediğim gemimi dalgalara doğru sürmeye başladım.

Hedefleri olan insanlar için kaliteli bir yaşamın mümkün olduğunu düşünenlerdenim. Pes etmeyen, çare arayan, herkesin gittiği yönü değil de keşfedilmemiş olanı bulmaya çalışan, hayatına aldığı insanları özenle seçen, kaliteli dostlukların destekleyici, güvenilir ilişkiler olduğunu bilen herkes amaçlarına er ya da geç ulaşır. Çünkü hayat bir satranç oyunudur. Aldığımız her risk, verdiğimiz her karar kişisel büyüme ve gelişme sürecimizin bir parçasıdır.

John Ruskin’in dediği gibi “Kalite asla tesadüf değil, daima akıllı bir gayretin sonucudur.”

Sevgiyle kalın,
14.05.2024